De Baasjes.

Wij zijn Paul, Cindy en Tobias en we wonen in het meest zuidelijke puntje van nederland, in Heerlen.

Paul is inspecteur en werkt full-time door heel nederland.

Cindy is rayon manager en werkt part-time bij een thuiszorg instantie.

Tobias is onze zoon en werd geboren in 1999.

Hoe zijn we besmet geraakt met het bordercollievirus?

Tijdens onze vakantie in 2005 in Croatie kwamen wij een duitse man tegen die stond te wachten met 2 hele mooie honden.

Hij had een zwart-witte en een blauw witte bordercollie en wij waren op dat moment op slag verliefd op de blauw witte border.

Hebben toen een praatje gemaakt met die man, die ons in geuren en kleuren over zijn honden vertelde.

De naam van de blauw-witte hond was Levi en de andere hond weten we helaas niet meer.

Op de terugreis nog helemaal hotel-de-botel van die mooie hond begon de gedachte al in ons hoofd te spelen om ooit een bordercollie aan te schaffen.

We hadden op dat moment nog zelf twee schatten van honden en hebben ons toen ook voorgenomen om te wachten tot zij naar de hondenhemel waren gegaan.

De tijden verstreken en dachten verder niet meer aan die mooie hondjes, totdat het moment kwam dat onze oudste hond Brakka last kreeg van haar ouderdomsverschijnselen. Ze hoorde niet meer goed, kon haar urine niet meer vast houden, was zo dement als een deur en had steeds meer pijn met opstaan e.d.

Om het goede leven van het beestje in ere te houden en haar niet onnodig te laten lijden besloten we in de zomer van 2007 om haar na 15,5 jaar naar haar laatste rustplaats te begeleiden.

De andere hond Bono had hier zeer veel verdriet van en jankte dan ook regelmatig als wij weg waren. Nogal wiedes, want ze waren ruim 14 jaar bij elkaar geweest.

Toen kwamen de beelden weer naar boven van die oh zo mooie blauwe hond uit croatie...... zullen we?......eentje?.......nou, we gaan eens rustig neuzen op internet......

We besloten om er toch weer een tweede hondje bij te nemen, en misschien zelfs dat onze Bono zich dan ook niet meer zo eenzaam zou voelen.

Na veel dwalen over de digitale snelwegen kwamen we op een site van Pia en Math uit Nederweert. Zij hadden een bordercolliekennel, genaamd Shamrock fields, en hadden de oh zo mooie blauwe hondjes.

Meteen een mailtje gestuurd naar Pia en niet lang erna kregen wij een mailtje terug dat zij graag eerst een babbeltje met ons wilde maken. Wij zijn op deze uitnodiging ingegaan en hebben toen hun bordertjes mogen bewonderen. We waren toen op slag verliefd op de blauwe dame Macey.

Na een hele duidelijke en heldere uitleg van Pia over het ras bordercollie hebben we besloten dat we op de lijst zouden komen te staan voor een blauw-wit teefje.

Tegen oud op nieuw in 2007 was het dan zover, Macey kreeg 3 pups en wij wachte in spanning af op het telefoontje van Pia.......zaten we erbij of zaten we er niet bij?

Op nieuwjaarsdag kregen we dan het telefoontje dat we helaas niet erbij zaten. Ze had gehoopt dat ze wat meer pupseltjes zou werpen, maarja moeder natuur heeft toch zo haar eigen regeltjes.....

Hierop bracht zij ons in contact met Cia en Joost (bordercollie kennel "you'll be in my heart") uit Deurne. Een dochter van Macey, Ginger, zou gedekt worden door fraser en naar verwachting zouden hier ook wel eens blauw witte bc'tjes uit kunnen komen.

Na contact opgenomen te hebben met Cia, zijn we ook eerst een babbeltje gaan maken alvorens we op de lijst werden geplaatst.

Vanaf dat moment werd het wachten, wanneer zou de grote dag komen? zouden we dit keer erbij zitten? Op 11 maart werd ons geduld beloont en Ginger bracht 7 gezonde pups op de wereld.

Niet veel later werden wij gebeld door Cia met de felicitatie dat wij het nieuwe baasje mochten worden van een van de pupseltjes. We sprongen letterlijk een gat in de lucht van vreugde.

Na diverse bezoekjes op de site van hun mochten wij toen onze keuze geven aan een van de blauwe puppies. Zij hadden al een dame gekozen voor zichzelf en wij mochten als tweede onze keuze maken. Nou, geloof me dat was moeilijk zeg, ze waren allemaal mooi en allemaal schattig en we wilden ze eigenlijk allemaal wel hebben.......

Na lang wikken en wegen hadden we dan de keuze gemaakt en dat zou dan onze blauwe dame gaan worden. Maar ja, het beestje moet natuurlijk wel een naam hebben.

We wilden perse een naam met betekenis, wat ook niet al te moeilijk uit te spreken was en het liefst ook nog eens schots was. Nou, begin dan maar eens te zoeken.......

Na diverse namen overlegt te hebben besloten we om haar Ceana (spreek uit als Kenna) te noemen. Onze eerst naam wat we wilde was eigenlijk Levi (spreek uit als levvie), maar dat vonden we toch meer de naam van een stoere kerel.

Ceana betekend in de schotse culturen "fair one". We vonden de naam goed klinken, de betekenis van de naam was goed, dus dat werd hem.

We zijn toen diverse malen op en neer naar Deurne gereden om onze toekomstige dame te kunnen zien opgroeien tussen al haar leuke zusjes en broertjes. Tijdens deze bezoekjes viel ons oog onbewust iedere keer op een ruetje die al snel de bijnaam "het koetje" had gekregen van ons.

Uiteraard gingen wij iedere keer voor Ceana, maar het koetje was toch ook zo'n lekker ding en ook zo apart, maar ja, we hadden thuis nog onze ouwe trouwe Bono en twee honden vonden we ook meer dan genoeg.

Al snel waren alle puppies besproken aan hun nieuwe baasjes en kwam de dag dat we ons hondje mochten meenemen.

Helemaal verheugd op ons nieuw gezinslid, zijn wij haar gaan halen toen zij ruim 7,5 week oud was. Op weg naar huis heeft Ceana wat onrustig om zich heen gekeken en werd er ook af en toe even zielig gejankt.

Eenmaal thuis aangekomen stelde we onze nieuwe aanwinst voor aan Bono die haar ook meteen uitbundig welkom heette. De kat was echter niet zo gecharmeerd van haar aanwezigheid en verliet protesterend het huis via het kattenluikje.

Bono heeft veel gespeeld met Ceana, maar op een dag merkten we dat Ceana toch steeds meer energie en uithoudingsvermogen kreeg en dat onze oude opa dat niet meer goed kon bij houden.

Ceana werd ook steeds vrijer en vregger en begon Bono dan ook regelmatig uit te dagen. Zo geduldig als bono was, kwamen er toch momenten dat hij zelfs af en toe een grom richting Ceana gaf dat hij eventjes genoeg van haar had. In het begin maakte dit uiteraard indruk, maar ons Ceana'tje had al snel door dat die opa helemaal niet zo streng was en al helemaal niet meer zo snel als haar.

We hielden regelmatig contact via de mail en telefoon met Cia hoe het met onze kleine meid ging en vroegen haar ook af en toe de oren van de kop. Hierbij liet ze op een gegeven ogenblik weten dat "het koetje" niet helemaal op de goede plaats was terecht gekomen. Het boterde niet zo tussen hem en zijn nieuwe baasjes.

We hoopten dat dit nog goed zou komen, maar kregen een paar dagen voor onze vakantie in 2008 te horen dat "het koetje" terug zou komen naar haar.

Och, wat vonden wij het erg voor hem en gunde hem toch ook zo'n goed huis als alle andere puppietjes. Cia vroeg toen voorzichtig aan ons of wij niet misschien heel toevallig interesse hadden in het broertje van haar.

Tja, we wilden eigenlijk maar 2 hondjes, maar onze Bono was ook al 15 jaar en de kans dat hij zijn oude geliefde achterna zou gaan was natuurlijk aanwezig.

Och, waarom ook niet, maar hoe gaan we het doen met onze vakantie? we hadden maar geboekt voor 1 hond en konden helaas niet meer bijboeken voor nog een hond. Geen probleem zei Cia, ik en Joost letten nog wel een paar weekjes op hem en na de vakantie komen jullie hem gewoon halen.

Het koetje werd bij de vorige baasjes "Bobbie" genoemd, maar dat vonden wij niet zo'n mooie naam en besloten dan ook snel om hem een stoere naam te geven.

Jah, je raad het al, hij gaat Levi heten. Dat doorgegeven aan Cia en Joost en zij zouden dit dan ook meteen op de papieren laten aanpassen.

Wij lekker op vakantie met Ceana en hebben onze Bono achtergelaten bij goede vrienden van ons waar hij eigenlijk ook bijna ieder jaar heen was gegaan. Zij hebben zelf ook een hond en die twee konden dan ook altijd lekker met elkaar spelen.

Drie dagen voordat we naar huis zouden vertrekken kregen we ik de late avond een telefoontje van de hondensit dat onze bono niet lekker in zijn vel zat en zich overal was aan het bijten. Hun gezegd dat zij meteen in de morgen de dierenarts moesten bellen en dan met hem ernaar toe gaan.

De middag erna kregen wij het gevreesde telefoontje van de dierenarts dat het helemaal niet zo goed meer ging met Bono. Een allergie was snel verergerd en zorgde voor pijn en ongemak. Daarbij kregen we het advies om hem ook niet lang meer te laten lijden.

Wij vonden ook dat Bono deze pijn niet verdiende en besloten dan ook om hem naar zijn oude vriendin te sturen.

De vakantiesfeer was dan ook meteen over en zijn de dag erna dan ook naar huis vertrokken.

Tijdens de terugrit van Croatie naar huis hebben we Cia gebeld dat we de dag erna Levi zouden komen halen. Eerst nog even uitgeslapen van onze lange rit en hebben daarna dan ook weer onze wagen richting Deurne geloods.

Tjonge, wat was die Levi al een grote jongen geworden, en die zwart-witte vlekken, super gewoon. Helemaal trots hebben we onze kerel dan ook mee naar huis genomen.

Eenmaal thuis aangekomen hebben we Levi voorgesteld aan de dame van het huis en sinds die tijd hebben ze niks anders meer gedaan dan gespeeld, gespeeld en gespeeld.......